Ontstaan
Een arbeidstherapeut werkzaam bij Welterhof te Heerlen (tegenwoordig onderdeel van Mondriaan Zorggroep), constateerde dat mensen waarvan de behandeling afgerond was geen plek hadden waar zij terecht konden. Zij vielen feitelijk tussen de wal en het schip. Doordat hun dagen geen zinnige besteding kenden, had dit vaak een terugval in problematiek tot gevolg.
Bij wijze van proef heeft deze arbeidstherapeut met behulp van een provinciale subsidie in 1988 een kleine werkplaats in Kerkrade opgestart waar assemblagewerkzaamheden werden uitgevoerd. Zijn doel daarbij was om de mensen niet alleen een zinnige dagbesteding te geven, maar ook een mogelijkheid te bieden om door middel van arbeid een eigen rol in de maatschappij te veroveren en zodoende hun psycho- en/of sociale problematiek op de achtergrond te plaatsen.
Een andere manier om de nadruk op het werk te leggen en de problematiek niet de boventoon te laten voeren, was een bewuste keuze in de werkwijze en verschillende benamingen die Der Sjtiel hanteerde; mensen konden solliciteren om bij Der Sjtiel aan de slag te gaan (uiteraard zeer laagdrempelig), ze werden begeleid door werkbegeleiders. En men sprak van werkplaatsen en van medewerkers. Dit laatste maakte een wezenlijk verschil; mensen waren vaak al zeer lange tijd cliënt of patiënt geweest en dit was dus niet langer het geval.
Bij de start van de werkplaats waren 5 medewerkers actief, ze werkten op basis van een vrijwilligerscontract met behoud van uitkering en werden begeleid door 2 werkbegeleiders.
De proef bleek dermate succesvol dat al snel een volgende werkplaats in het leven werd geroepen; men ging oud gereedschap opknappen dat vervolgens door de Stichting Gered Gereedschap naar ontwikkelingslanden werd verscheept. Niet lang daarna volgde een derde, vierde en vijfde werkplaats; de houtwerkplaats, kantine/schoonmaak en administratie.
Na 2 jaar stopte conform afspraak de provinciale subsidie en moest Der Sjtiel zichzelf bedruipen. Tot dan beperkte de doelgroep van Der Sjtiel zich tot (voormalige) cliënten van Welterhof. Dit werd uitgebreid tot mensen met psycho-sociale problematiek en volgde ook instroom via de huidige Parkstad-gemeenten.
In 1994 begon Der Sjtiel dusdanig uit haar voegen te barsten, dat ze haar werk inmiddels over 4 verschillende kleine locaties had verspreid. Omdat dit niet de meest optimale situatie was, ging men op zoek naar één grotere locatie en die vond men in een pand waar vroeger - heel toepasselijk - de OVS (Ondergrondse Vakschool) gehuisvest was geweest. Der Sjtiel is daar tot op heden terug te vinden en is tegenwoordig de hoofdvestiging.
Inmiddels is deze locatie echter ook al niet meer groot genoeg om aan alle Sjtiel-activiteiten onderdak te bieden. In 2004 is dan ook in Hoensbroek/Heerlen een werkplaats opgestart die zich specifiek richt op de doelgroep dak- en thuislozen en verslaafden en in 2005 is op de Brunssumse autoboulevard een autorestauratie-werkplaats in het leven geroepen. In het najaar 2007 is eveneens in Maastricht een werkplaats opgericht die zich ook richt op de doelgroep dak- en thuislozen en verslaafden.
Bij wijze van proef heeft deze arbeidstherapeut met behulp van een provinciale subsidie in 1988 een kleine werkplaats in Kerkrade opgestart waar assemblagewerkzaamheden werden uitgevoerd. Zijn doel daarbij was om de mensen niet alleen een zinnige dagbesteding te geven, maar ook een mogelijkheid te bieden om door middel van arbeid een eigen rol in de maatschappij te veroveren en zodoende hun psycho- en/of sociale problematiek op de achtergrond te plaatsen.
Een andere manier om de nadruk op het werk te leggen en de problematiek niet de boventoon te laten voeren, was een bewuste keuze in de werkwijze en verschillende benamingen die Der Sjtiel hanteerde; mensen konden solliciteren om bij Der Sjtiel aan de slag te gaan (uiteraard zeer laagdrempelig), ze werden begeleid door werkbegeleiders. En men sprak van werkplaatsen en van medewerkers. Dit laatste maakte een wezenlijk verschil; mensen waren vaak al zeer lange tijd cliënt of patiënt geweest en dit was dus niet langer het geval.
Bij de start van de werkplaats waren 5 medewerkers actief, ze werkten op basis van een vrijwilligerscontract met behoud van uitkering en werden begeleid door 2 werkbegeleiders.
De proef bleek dermate succesvol dat al snel een volgende werkplaats in het leven werd geroepen; men ging oud gereedschap opknappen dat vervolgens door de Stichting Gered Gereedschap naar ontwikkelingslanden werd verscheept. Niet lang daarna volgde een derde, vierde en vijfde werkplaats; de houtwerkplaats, kantine/schoonmaak en administratie.
Na 2 jaar stopte conform afspraak de provinciale subsidie en moest Der Sjtiel zichzelf bedruipen. Tot dan beperkte de doelgroep van Der Sjtiel zich tot (voormalige) cliënten van Welterhof. Dit werd uitgebreid tot mensen met psycho-sociale problematiek en volgde ook instroom via de huidige Parkstad-gemeenten.
In 1994 begon Der Sjtiel dusdanig uit haar voegen te barsten, dat ze haar werk inmiddels over 4 verschillende kleine locaties had verspreid. Omdat dit niet de meest optimale situatie was, ging men op zoek naar één grotere locatie en die vond men in een pand waar vroeger - heel toepasselijk - de OVS (Ondergrondse Vakschool) gehuisvest was geweest. Der Sjtiel is daar tot op heden terug te vinden en is tegenwoordig de hoofdvestiging.
Inmiddels is deze locatie echter ook al niet meer groot genoeg om aan alle Sjtiel-activiteiten onderdak te bieden. In 2004 is dan ook in Hoensbroek/Heerlen een werkplaats opgestart die zich specifiek richt op de doelgroep dak- en thuislozen en verslaafden en in 2005 is op de Brunssumse autoboulevard een autorestauratie-werkplaats in het leven geroepen. In het najaar 2007 is eveneens in Maastricht een werkplaats opgericht die zich ook richt op de doelgroep dak- en thuislozen en verslaafden.
Tegenwoordig doorlopen op jaarbasis zo'n 500 medewerkers de trajecten van Der Sjtiel en zijn er circa 50 personeelsleden in begeleidende en ondersteunende diensten werkzaam.